DataFood
Nederlands
Alleen educatief, en geen medisch advies. De cijfers op deze site zijn schattingen uit populatievergelijkingen, geen metingen van een individu. Als je zwanger bent, jonger dan 18, een medische aandoening hebt of een geschiedenis van eetstoornissen hebt, praat dan met een clinicus in plaats van met een calculator.

Eiwitrijke voeding: ranglijst op eiwit per 100 kcal

Eiwitrijke voeding gerangschikt op eiwit per 100 kcal, niet per 100 g. Met tabel, rekenvoorbeeld en het onderscheid tussen de RDA en een tekortdoel.

Eiwit per 100 gram en eiwit per 100 kilocalorieën ordenen voeding anders. Bij een calorietekort is de calorie de beperkende factor. Een voedingsmiddel dat 20 g eiwit per 100 g levert maar ook 500 kcal per 100 g levert, is geen eiwitrijk voedingsmiddel in de zin die ertoe doet; het is een vetrijk voedingsmiddel met wat eiwit eraan vast. De onderstaande tabel rangschikt op eiwit per 100 kcal, met eiwit per 100 g ernaast zodat het verschil zichtbaar is.

De tabel: eiwit per 100 kcal en per 100 g

VoedingsmiddelEiwit per 100 gEnergie per 100 g (kcal)Eiwit per 100 kcalVoorwaarde die het cijfer verandert
Kabeljauw, rauw17,8 g8221,7 gSoort en snede; magere vis varieert ±2 g eiwit
Kipfilet, zonder vel, rauw22,5 g12018,8 gMet vel voegt ~100 kcal per 100 g toe, ratio daalt naar ~10 g
Linzen, rauw24,6 g3527,0 gGekookte linzen absorberen water: ~9 g eiwit per 100 g gekookt
Tofu, stevig15,8 g14411,0 gZijdetofu: ~5 g eiwit, ~55 kcal, ratio ~9 g
Griekse yoghurt, 0% vet10,0 g5916,9 gVolvet: ~5 g eiwit, ~97 kcal, ratio ~5 g
Wei-eiwitisolaat90,0 g37024,3 gConcentraat: ~80 g eiwit, ~400 kcal, ratio ~20 g
Pindakaas25,0 g5884,3 gPindakaaspoeder: ~40 g eiwit, ~400 kcal, ratio ~10 g
Eieren, heel12,6 g1438,8 gEiwit: ~11 g eiwit, ~52 kcal, ratio ~21 g
Sojabonen, rauw36,5 g4468,2 gEdamame (onrijp): ~11 g eiwit, ~122 kcal, ratio ~9 g
Rundvlees, sirloin, mager27,0 g20613,1 gVetgehalte; 10% vet vs. 20% vet verandert ratio met ~3 g
Hüttenkäse, 1%12,4 g7217,2 g4% vet: ~11 g eiwit, ~98 kcal, ratio ~11 g
Quinoa, rauw14,1 g3683,8 gGekookt: ~4,4 g eiwit, ~120 kcal, ratio ~3,7 g

Bronnen: USDA FoodData Central (2024) voor macronutriëntwaarden. Eiwit per 100 kcal berekend als (eiwit per 100 g ÷ energie per 100 g) × 100. De kolom ‘Voorwaarde’ laat zien hoe de ratio verschuift bij gangbare bereiding of vetgehalte.

Waarom per 100 kcal, niet per 100 g

Een portie van 100 g pindakaas levert 25 g eiwit maar ook 588 kcal. Om 25 g eiwit uit pindakaas te halen kost 588 kcal. Uit kabeljauw kost 25 g eiwit ongeveer 115 kcal. Bij een tekort is dat het verschil tussen een snack en een maaltijd.

De rangschikking per 100 g zet pindakaas, kaas en noten bovenaan omdat ze compact zijn. Ze zijn compact in vet en calorieën evenals in eiwit. De rangschikking per 100 kcal zet magere vis, eiwit, wei-isolaat en 0% Griekse yoghurt bovenaan omdat ze eiwit leveren met weinig anders.

De RDA is een minimum, geen doel

De Recommended Dietary Allowance voor eiwit is 0,8 g per kilogram lichaamsgewicht per dag voor volwassenen. Dit cijfer komt uit het rapport van het Institute of Medicine (nu National Academies) uit 2005, gebaseerd op stikstofbalansstudies. Het is de inname die nodig is om tekorten te voorkomen bij 97,5% van de bevolking. Het is niet de inname die nodig is om spiermassa te behouden tijdens energiebeperking.

Een volwassene van 70 kg die de RDA volgt, eet 56 g eiwit per dag. Dat voorkomt een tekort. Het behoudt niet noodzakelijk vetvrije massa wanneer calorieën worden verlaagd.

Eiwit tijdens een tekort: de range, en waar het onduidelijk wordt

Wanneer de energie-inname onder onderhoud ligt, kan het lichaam spieren afbreken voor aminozuren. Hogere eiwitinname vermindert dit. Het standpunt van de International Society of Sports Nutrition (Jäger et al., 2017) stelt de meeste sporters op 1,4 tot 2,0 g per kilogram lichaamsgewicht per dag, en zegt dat hogere innames, 2,3 tot 3,1 g/kg, nodig kunnen zijn om vetvrije massa te behouden bij krachttrainers die onder onderhoud eten. Een narratieve review van magere bodybuilders (Helms et al., 2014) geeft hetzelfde cijfer van 2,3 tot 3,1, uitgedrukt per kilogram vetvrije massa.

Boven 2,4 g/kg laat het bewijs in de meeste studies geen extra spiervriendelijk effect zien. Onder 1,6 g/kg neemt het risico op verlies van vetvrije massa toe. De range is geen precieze drempel; individuele variatie en trainingsstatus verschuiven die.

Voor een volwassene van 70 kg is het tekortdoel 112 tot 168 g eiwit per dag. Dat is 2 tot 3 keer de RDA. De RDA is niet fout; die beantwoordt een andere vraag.

Rekenvoorbeeld: van lichaamsgewicht naar voeding

Dit voorbeeld gebruikt een volwassene van 70 kg met een doel van 1,8 g/kg tijdens een tekort.

Stap 1: Doel eiwit = 1,8 g/kg × 70 kg = 126 g/dag
Stap 2: Kies voeding op eiwit per 100 kcal.
Stap 3: Kabeljauw (21,7 g eiwit per 100 kcal). Om 30 g eiwit uit kabeljauw te halen:
        30 g ÷ 21,7 g per 100 kcal = 138 kcal uit kabeljauw.
Stap 4: 0% Griekse yoghurt (16,9 g per 100 kcal). Om 20 g eiwit te halen:
        20 g ÷ 16,9 g per 100 kcal = 118 kcal.
Stap 5: Linzen, gekookt (7,0 g per 100 kcal). Om 20 g eiwit te halen:
        20 g ÷ 7,0 g per 100 kcal = 286 kcal.
Stap 6: Totaal uit deze drie: 70 g eiwit, 542 kcal.
Stap 7: Resterend eiwit nodig: 126 g − 70 g = 56 g.
Stap 8: Als de resterende 56 g uit kipfilet komt (18,8 g per 100 kcal):
        56 g ÷ 18,8 g per 100 kcal = 298 kcal.
Stap 9: Totaal dagelijkse calorieën uit eiwitrijke voeding: 542 + 298 = 840 kcal.

Dit laat ruimte voor vet en koolhydraten binnen een typische tekortinname. De rekensom is herhaalbaar met elk lichaamsgewicht en elk doel in de range van 1,6–2,4 g/kg.

Dierlijke en plantaardige bronnen: het punt van leucine en volledigheid

Dierlijke eiwitten (vlees, vis, eieren, zuivel) zijn volledig: ze bevatten alle negen essentiële aminozuren in verhoudingen die het lichaam kan gebruiken. De meeste plantaardige eiwitten zijn lager in een of meer essentiële aminozuren. Granen zijn laag in lysine; peulvruchten zijn laag in methionine. Dit maakt plantaardige eiwitten niet inferieur in een gemengd dieet. Het betekent dat de mix ertoe doet.

Leucine, een van de vertakte-ketenaminozuren, triggert spiereiwitsynthese. De drempel per maaltijd wordt vaak genoemd als 2,5 tot 3 g leucine. Dierlijke eiwitten bereiken dit in een portie van 20–30 g eiwit. Plantaardige eiwitten kunnen een grotere portie of een combinatie vereisen. Soja is een uitzondering: het is een volledig eiwit met leucineniveaus vergelijkbaar met dierlijke bronnen.

Het praktische punt: als de eiwitinname adequaat en gevarieerd is, is het aminozuurprofiel waarschijnlijk niet de beperkende factor. Als de inname dicht bij de RDA ligt en volledig uit plantaardige bronnen met weinig leucine komt, is het beeld minder duidelijk.

Wat mensen verkeerd doen

De meest voorkomende fout is de RDA lezen als een doel. De RDA is een minimum om tekorten te voorkomen, geen optimale inname voor lichaamssamenstelling. De tweede fout is voeding rangschikken op eiwit per 100 g, wat vetgehalte beloont. De derde is aannemen dat een voedingsmiddel met het label ‘high protein’ een betekenisvolle drempel haalt. In de EU moet een voedingsmiddel ten minste 20% van zijn energie uit eiwit halen om die claim te mogen voeren. Een voedingsmiddel met 20% van de energie uit eiwit en 500 kcal per 100 g levert nog steeds slechts 25 g eiwit per 100 g.

Deze fouten zijn natuurlijk omdat de cijfers zonder context worden gepubliceerd. Een label zegt ‘20 g eiwit’. Het zegt niet ‘per 100 g’ of ‘per portie’ of ‘per 500 kcal’. De lezer vult het ontbrekende kader in, en het kader is meestal per portie, die varieert.

Waar het bewijs ophoudt

De range van 1,6–2,4 g/kg voor tekorten wordt ondersteund door kortetermijnstudies, doorgaans 4–16 weken. Langetermijngegevens over spiermassa-behoud over jaren van cyclische tekorten zijn schaarser. De interactie tussen eiwitinname, krachttraining en leeftijd is niet volledig in kaart gebracht. Voor oudere volwassenen suggereert enig bewijs dat hogere innames (tot 2,0 g/kg) spiermassa beter kunnen behouden, maar de trials zijn heterogeen.

Deze pagina biedt geen medisch advies. Als je nierziekte hebt, een geschiedenis van eetstoornissen, of een aandoening die het eiwitmetabolisme beïnvloedt, raadpleeg een clinicus voordat je je inname verandert. In de Verenigde Staten is de ANAD eetstoornissen-hulplijn 1-888-375-7767 (maandag tot vrijdag), en de 988 Suicide & Crisis Lifeline neemt calls en sms’en aan op 988, 24 uur per dag. In het Verenigd Koninkrijk is de hulplijn van Beat 0808 801 0677. In Nederland kun je gratis en anoniem bellen met 113 Zelfmoordpreventie op 113.

Veelgestelde vragen

Wat zijn de eiwitrijkste voedingsmiddelen per calorie?

Kabeljauw, eiwit, wei-eiwitisolaat, 0% Griekse yoghurt en hüttenkäse staan bovenaan en leveren 17–24 g eiwit per 100 kcal. Dit zijn magere dierlijke bronnen. Plantaardige bronnen zoals linzen en tofu zijn lager per 100 kcal omdat ze koolhydraten of vet naast eiwit bevatten.

Is de RDA voor eiwit genoeg om spieren op te bouwen?

De RDA van 0,8 g/kg voorkomt tekorten maar is niet ontworpen om spieren te maximaliseren. Voor spierbehoud tijdens een tekort ondersteunt bewijs 1,6–2,4 g/kg. Voor spiergroei wordt 1,6–2,2 g/kg vaak genoemd. De RDA is een ondergrens, geen bovengrens.

Hoeveel eiwit per maaltijd voor spiereiwitsynthese?

Onderzoek suggereert dat 20–40 g hoogwaardig eiwit per maaltijd de spiereiwitsynthese stimuleert bij de meeste volwassenen. De leucinedrempel wordt vaak genoemd als 2,5–3 g per maaltijd. Grotere porties voegen acuut mogelijk geen verder voordeel toe.

Tellen plantaardige eiwitten als eiwitrijke voeding?

Ja, maar de rangschikking verschuift. Soja (tofu, edamame, soja-eiwitisolaat) is volledig en scoort goed per 100 kcal. Peulvruchten en granen zijn lager per 100 kcal en lager in leucine. Een gevarieerd plantaardig dieet kan eiwitdoelen halen, maar de totale inname moet mogelijk hoger zijn.

Wat is een eiwitrijke snack onder 200 kcal?

0% Griekse yoghurt (170 g) levert ~17 g eiwit voor ~100 kcal. Twee hardgekookte eieren leveren ~12 g eiwit voor ~140 kcal. Een schep wei-isolaat in water levert ~25 g eiwit voor ~110 kcal. Deze cijfers komen uit USDA FoodData Central en labelgegevens.

Lees verder